Tobias Sode: de reis van Glød Glas Studio
Tobias Sode: De reis van Glød Glas Studio
In het heart van het schilderachtige Bornholm ligt Glød Glas Studio, een nieuwe toevoeging aan het rijke artistieke erfgoed van het eiland. We hadden het genoegen de glasblazerij te bezoeken en het stel erachter te ontmoeten: Tobias Sode en Lene Dahl Jacobsen.
Het interview vindt plaats in de inspirerende omgeving van Glød Glas Studio, waar Tobias zijn gedachten en ervaringen met ons deelt. We krijgen inzicht in zijn reis van Svaneke naar Kosta, waar zijn fascinatie voor glas hem leidde naar een wereld van vakmanschap die zou uitgroeien tot een levenslange passie.
MMG: Hoi Tobias. Dank dat we een kijkje mogen nemen in je glasblazerij. Het is hier werkelijk prachtig. Wanneer hebben jullie de studio geopend?
TS: Hoi. Dank je, wij zijn ook heel blij dat we hier eindelijk zijn. Het is precies geworden zoals we droomden. We wonen hiernaast en hebben het pand zelf gerenoveerd. Twee maanden geleden (juli 2023) konden we eindelijk de deuren van Glød Glas Studio openen, dus het is gloednieuw.
MMG: Kun je iets over jezelf en je achtergrond vertellen?
TS: Mijn naam is Tobias Sode en ik ben opgegroeid in Svaneke, waar ik ook mijn tienerjaren heb doorgebracht. Ik was niet bijzonder goed op de basisschool. Ik kon niet zo goed lezen of schrijven, dus het werd me al snel duidelijk dat ik geen advocaat moest worden. In de zevende klas liep ik een verplichte stage, en zo kwam ik terecht bij een goudsmid. Op dat moment was ik ervan overtuigd dat mijn toekomst in het maken van sieraden lag, maar nadat ik 14 dagen gehurkt in een kleine box had gezeten om sieraden te maken, ontdekte ik dat het te stilzittend voor me was. Ik werd onrustig.
Gelukkig waren die twee weken niet helemaal voor niets. Het werk bij de goudsmid opende de deur naar een wereld van vakmanschap en kunst.
TS: In de 10e klas zat ik op een kostschool, en toen begonnen ze me te vragen wat ik later wilde worden. Ik wist zeker dat ik iets met mijn handen wilde doen, en zij dachten meteen dat ik timmerman moest worden. Dat was niet helemaal wat ik zelf voor ogen had. De stage bij de goudsmid had mijn interesse in vakmanschap en kunst gewekt, maar ik wist nog niet wat het precies zou worden.
MMG: Hoe kwam je toen op het idee om glas te blazen?
TS: Mijn vader is altijd geïnteresseerd geweest in glas, en dat is hij nog steeds. Hij weet van alles over oud glas en de geschiedenis van glaskunst. Zijn passie wakkerde ook mijn interesse aan. Dus op een dag belde ik hem en zei ik dat ik glasblazen wilde proberen. Hij leek wat terughoudend, maar op dat moment wist ik het helemaal zeker. In elk geval wist ik zeker dat ik geen goudsmid wilde worden. Mijn vader bracht me vervolgens in contact met een glasblazer op Bornholm, waar ik het kon uitproberen. Mijn vader en ik gingen naar Zweden, waar ik uiteindelijk werd toegelaten tot een school die precies dat aanbood.
Tobias werd op 17-jarige leeftijd toegelaten tot Glasskolan in Kosta. Een jaar eerder dan volgens de regels eigenlijk mocht. De school veranderde het leven van Tobias.
TS: Hoewel ik eigenlijk nog niet oud genoeg was, werd ik toch toegelaten tot de school. Om de een of andere reden kregen ze medelijden met me. Een jaar later begon Lene op dezelfde school en al snel kregen we een relatie. Daar begon de droom. Ooit zouden we onze eigen glasblazerij hebben. En hier zijn we dan. Vele jaren later, maar hier zijn we.
MMG: Is Bornholm altijd onderdeel van die droom geweest?
TS: Eigenlijk niet. Tenminste, toen nog niet. Lene kwam uit Noorwegen, wij studeerden in Zweden en na ons afstuderen reisden we de hele wereld over om glas te blazen. De omstandigheden – en vooral de huizenprijzen – brachten ons naar Bornholm. Maar vandaag de dag kunnen we ons geen andere plek meer voorstellen. We hebben hier ons gezin, er is een heel bijzondere creatieve gemeenschap op het eiland en we leven hier onze droom.
MMG: Kunt u ons meer vertellen over de artistieke reis die u samen hebt afgelegd?
TS: Toen ik 6 jaar oud was, nam mijn vader me voor het eerst mee naar Venetië. Het was een puur glasparadijs en de hele omgeving, met families die al generaties lang glasblazers waren, heeft me altijd gefascineerd. Stel u voor dat u over de smalle stoepen langs de kanalen loopt. U kijkt uit over het water, naar de gebouwen, maar u hebt geen idee wat erachter schuilgaat. U denkt dat het een klein huis is, maar het huis loopt zo ver door dat het onmogelijk te bevatten is. Daarachter vindt u een ruimte om glas te blazen, een ruimte om te slijpen, een ruimte voor verpakking, enzovoort.
Tobias en Lene zijn altijd gedreven geweest door een voortdurende drang om hun vakmanschap te verfijnen en verder te ontwikkelen. Vooral de reizen naar Italië en de Italiaanse ambachtelijke tradities hebben hen geïnspireerd in hun eigen werk.
TS: Onze artistieke reis is gekenmerkt door een voortdurende drang om ons vakmanschap te verfijnen en verder te ontwikkelen. Geïnspireerd door Italiaanse technieken en vooral door de tradities van Murano-glas, hebben we gewerkt aan een unieke vormentaal die eenvoud met complexiteit verbindt. We proberen ook de natuur en de directe omgeving in onze ontwerpen te verwerken, waardoor het een bijzondere weerklank krijgt. In sommige van onze vazen zit bijvoorbeeld zand in de bodem, zand uit Balka (Balka Beach op Bornholm). Zo neemt u een klein stukje van de omgeving mee wanneer u er een koopt.
MMG: Het is duidelijk dat u uw eigen stijl in glaskunst hebt gevonden. Hoe maakt u vazen?
TS: Eerst trekken we een dunne staaf van gekleurd glas. Vervolgens breken we die staaf in veel kleinere staafjes. Die kleine staafjes leggen we op een plaat, in een patroon dat uiteindelijk het dessin van de vaas vormt. Het is lastig uit te leggen zonder het te laten zien. Het is dus iets wat u moet zien om het te begrijpen.
Tobias en Lene beginnen aan een dunne staaf te trekken om het proces te laten zien. Alles gaat razendsnel, en het is lastig om niet in de weg te lopen terwijl je alles op camera probeert vast te leggen. Tobias en Lene lopen elkaar daarentegen niet in de weg. Het is duidelijk te zien dat ze precies weten hoe de volgende stap eruitziet, en hoe ze allebei werken en denken.
TS: Bij het maken van een vaas komen veel processen kijken, en het kost Lange tijd om er een te maken. Vaak trekken we meerdere dagen staven om grondmateriaal te maken voor vazen. Je werkt vaak met twee of meer mensen samen, waarbij goede samenwerking essentieel is om alles samen te laten komen. Je kent elkaars bewegingen in de werkplaats en weet hoe de verschillende werkprocessen verlopen. Lene en ik zijn al vele jaren samen en hebben er ook meerdere van die jaren samengewerkt, wat een groot voordeel is nu we onze eigen glasblazerij zijn begonnen.
MMG: Jullie zijn diep geworteld in de kunstgemeenschap van Bornholm. Wat betekent het voor jullie om mee te helpen de traditie van vakmanschap voort te zetten?
TS: Op Bornholm zijn we er niet altijd goed in geweest om te vertellen wat we kunnen en hoe groot de creatieve omgeving hier is. Het is ongelooflijk hoeveel ambachtslieden er op Bornholm zijn, en ze komen uit allerlei creatieve milieus. Zowel ontwerpers, kunstenaars, ambachtslieden als vakmensen. Gelukkig zijn er veel nieuwe initiatieven, en is de profilering veel sterker geworden, waardoor we ons verhaal nu veel beter kunnen vertellen.
In 2017 werd Bornholm uitgeroepen tot de eerste plek in Europa en de eerste eilandgemeenschap ter wereld die de status van World Craft Region kreeg. Die titel wordt toegekend aan steden die uitblinken in hun vakmanschap. Iets waar we enorm trots op mogen zijn.
MMG: Tot slot, hebben jullie nog advies voor anderen die met vakmanschap bezig zijn?
TS: Volg je passie, blijf de grenzen van kunst verkennen en houd je blik altijd op de toekomst gericht.
Als je meer wilt weten over Glød Glas Studio, kun je de glasblazerij hier bezoeken:
Glød Glas studio
